Mijn spirituele pad is begonnen op het moment dat mijn zusje door zelfdoding uit mijn leven verdween, zij was 18, ik was 21. In één klap was ik geen kind meer. Existentiële vragen kwamen in mij op: Wat kom ik hier doen? Waarom ben ik op aarde? Een paar jaar later kwam ik op een punt, waarop ik begreep dat ze een einde aan haar leven wilde maken, maar de drang om te leven was bij mij veel sterker.

Vanaf toen jojode ik heen en weer tussen leven in de wereld, meedoen met alles wat daarbij hoort en me dan ongelukkig voelen, is dit alles? En dan weer verdiepen in spirituele boeken, workshops doen, of opleidingen in die richting en daar geluk in ervaren. Ik had een lieve partner, kreeg met hem 3 kinderen waar ik ontzettend blij mee was en enorm van genoot. We hadden een eigen huis, een auto voor de deur en toch was dit het niet voor mij.

Biodanza kwam op mijn pad in 2005, ik kon mijn enorme grote liefdevolle hart hierin ervaren, en het heeft me geholpen steeds dieper te incarneren in mijn lichaam. Door steeds meer te openen, in beweging te komen van binnenuit en te voelen wat er te voelen was in een liefdevolle omgeving, werd de verbinding met mijzelf sterker en sterker, en kwam ik meer en meer in contact met mijn verlangen.

In september 2009 kwam Jos op mijn pad, en na een jaar besloten we samen verder te gaan.
Eind 2010 kwam het verlangen naar leven in een groter verband dan een gezin. Hieruit is Ecodorp Bergen ontstaan, samen wonen en werken met gelijkgestemden. Mei 2013 konden we met een groep het voormalige militaire terrein kopen. In het begin was het allemaal heel ideaal, maar gaandeweg kwamen de verschillen naar boven en het ego gedoe en gedonder. Ik begon anderen de schuld hiervan te geven, hen te veroordelen, ik wilde dat het anders was dan het was, of ik dacht zo kan het niet verder. En het enorme machteloze gevoel wat ik zo goed kende uit mijn vorige relatie kwam weer omhoog. Op dat moment kwam de Cursus opnieuw in mijn leven, het boek had ik al in mijn bezit. En vanaf voorjaar 2015 zijn Jos en ik begonnen met de les dagelijks te lezen en niet meer opgehouden. Vanaf dat moment was ik niet meer een machteloos slachtoffer, ik kon op een andere manier naar de situatie kijken die mij in onvrede brachten. Ik had nu in ieder geval een keuze, kijken met het ego, die gedoe en gedonder ziet of met de goddelijke blik van de Heilige Geest, die ziet liefde of een vraag om liefde.

In het begin hadden we soms geen idee wat er in de lessen stond, maar de woorden resoneerden in ons hart. We kwamen al snel in aanraking met Cursus leraren die ons leerden de lessen toe te passen in het dagelijks leven. De jaargroep van Koos Janson in oktober 2015, de retreat van David Hoffmeister in Schoorl zomer 2016, en daarna de 1ste Bevrijding bij Paul Goudsmit en Jane Tipping en daar aansluitend begon ik bij hen de transpersoonlijke coaching opleiding. Wanneer ik kon, assisteerde ik bij hen de Bevrijding en ik deed ook al hun andere workshops: The Edge, de Relatieworkshop, de Geldworkshop, Terugkeer naar Onschuld en de Stepping-Up, eerst als deelnemer daarna als assistent.

Zomer 2018 was er een initiatief van iemand die graag een woongroep wilde beginnen gebaseerd op Een cursus in wonderen. Een verlangen wat ook in Jos en mij leefde. Samen met andere geïnteresseerden en al oefenend in ons open stellen voor de Heilige Geest zijn we dit onderzoek aangegaan. Op het moment dat we zover waren om te gaan kijken naar daarvoor geschikte plekken, is het initiatief dood gebloed.

In september 2019 begon ik de opleiding Transformatieve Yoga, een vorm van Yoga ontwikkeld door Ganga Hoogendoorn, gebaseerd op Een Cursus in Wonderen. In het begin werd ik me bewust van hoeveel ik op wilskracht deed, stapje voor stapje kon ik me meer en meer overgeven, en de eenheid gaan ervaren als ik er tussen uitstapte.

In het najaar van 2019 kwam David Hoffmeister naar Baarn, tijdens deze retreat werd verteld over hun nieuwe community op Mallorca. Februari 2020 ben ik daar voor een Devotional Stay geweest van een maand. Daar heb ik veel schuldgevoelens kunnen aankijken en aan het licht kunnen brengen tijdens de dagelijks terugkerende expressie sessies. Ook werd me daar heel duidelijk dat het ego altijd alles anders wil, beter weet, en op zijn eigen manier wil doen.

Na dit Verblijf ontstond het idee van Verblijf in Wonderen. Het Ecodorp was daar een uitstekende plek voor. We konden dagelijks met elkaar transformatieve yoga doen, de les lezen, expressiesessies houden, samen werkzaamheden doen op het terrein of in huis en meestal was er s’avonds ruimte voor een inspirerende film of wat dan ook, afgestemd op wat er die dag naar boven was gekomen.

Jos en ik wilden nog steeds graag in een woongroep wonen. In Ecodorp Bergen werd het ‘samen’ steeds minder. Toen tijdens het maken van nieuwbouwplannen bleek dat er niemand van de bestaande of toekomstige bewoners in een groepswoning wilde wonen, wisten we niet meer of Ecodorp nog wel onze plek was. En toen kwam ik, terwijl ik naar info over gezamenlijk zorg dragen voor gemeenschappelijke ruimtes en terrein aan het zoeken was voor het Ecodorp, op de website van De Huijberg terecht. We voelden ons aangetrokken tot deze plek. We melden ons aan voor een informatiemiddag maart 2022, we gingen 6 dagen meedraaien, 6 weken en vervolgens een half jaar proefwonen, en werden mei 2023 bewoners.

‘De Huijberg is een rustpunt in een hectische wereld. Een heilzame plek met een kloosterlijk dagritme, meditatie, praktisch werk in de tuin of het gebouw, in verbinding met elkaar, met de natuur en God in ons. Ook is het een plek van gemeenschap, warme gastvrijheid en open spiritualiteit. In een bedding waarin je gezien en gewaardeerd wordt om wat je bent. Het is een plek waar mensen tot zichzelf kunnen komen. We oefenen en groeien met een ecologisch leefwijze, leven in gemeenschap en spiritueel bewustzijn. En zo ontwikkelen we steeds meer vertrouwen en weten dat God de Bron is van ons bestaan. We delen onze wijze van leven, onze kennis en ervaring graag met anderen.’

Het was een bijzondere tijd, het lichte kloosterritme, samen wonen in één huis, gezamenlijke maaltijden, Veel ontmoetingsmomenten gedurende de dag, samen de dag beginnen en eindigen en samen werken voor het grotere geheel. De tuinen, de kloosterwinkel, het gastenverblijf, het werken met vrijwilligers en de intense samenwerking met de broeders van Huijbergen, was een prachtige ervaring. Hier kwam in juni 2024 een einde aan, omdat de open spiritualiteit gaandeweg toch meer franciscaans religieus werd, en er geen ruimte was voor ons spirituele pad, was het voor ons tijd om weer verder te bewegen.

Voor het eerst kwamen we in een niet-weten terecht. Geen nieuw ideaal voor ogen, geen nieuwe plannen. Wat er wel was onder alle emoties en onzekerheden, een diep vertrouwen dat er ergens weer een plek zou zijn voor ons. En al snel werd duidelijk dat we behoefte hadden aan rust en even helemaal niets doen, gewoon zijn. En luisteren, ons openen voor wat zich aandient.

We vonden half oktober 2024 – dankzij Cursus vrienden die bezig waren met emigreren – tijdelijke woonruimten op de Veluwe in Garderen en Harderwijk. We schreven ons in bij 4 woningbouwverenigingen en in mei 2025 zagen we dat woongroep Feniks in Bergen een stel zochten. We reageerden direct, werden uitgenodigd op hun open dag en we voelden ons gelijk thuis. Een paar weken later konden we komen voor een kennismakingsgesprek, daarna op een koffieochtend om meerdere bewoners te ontmoeten en 9 juli kregen we de sleutel van ons prachtige appartement.

Zowel op de Veluwe als in Bergen konden we ons werk met de Cursus, persoonlijke consulten, dagen, weekenden en Verblijf in Wonderen gewoon voortzetten en we merken hoe fijn het is om hier nu alle ruimte voor te hebben.

De Cursus heeft mij laten zien dat er in mij veel onbewuste schuldgevoelens zijn en slechte gedachten over mezelf. En dat zolang ik dit geloof ik daar de bewijzen van vind in mijn buitenwereld. Ook mijn beeld van en relatie met God is compleet veranderd door de Cursus. Ik zag God eerst als iets buiten mezelf, en Hij beoordeelde of ik goed of slecht bezig was. Door het lezen van de Cursus kwam ik erachter dat dit het ego-beeld is van God, en dat God niets weet van deze wereld. Dus God houdt zich ook helemaal niet bezig met wat ik hier in de wereld uitspook. God is een liefdevolle Vader, en ik ben Zijn Zoon, en God is louter liefde en dus ben ik dat ook. Ik kon lang niet geloven dat dit waar is, ik kon me helemaal identificeren met de zoon in het verhaal van ‘de verloren zoon’, en ik bleef maar zitten in die varkensstal omdat ik mezelf te slecht vond, ik kon niet geloven dat ik de liefde van God waard ben. Op een gegeven moment tijdens een Hemelvaart retraite met Koos kon ik ineens helder zien dat ik vasthoud aan mijn overtuiging dat ik te slecht ben om Gods Liefde te ontvangen. En kon ik toelaten dat ik me heb vergist.

En nog steeds zoek ik regelmatig bewijzen dat ik door en door slecht ben, en gelukkig kan ik uiteindelijk zien dat ik het mezelf aandoe, en dat ik me vergis. Ik zie dan dat ik thuis ben bij God en dat ik droom van ballingschap. Er is nooit wat fout gegaan en er kan nooit wat fout gaan. God houdt onveranderlijk en zielsveel van mij. Ik ben onschuldig, dit ben ik altijd geweest en zal ik altijd zijn. En hetzelfde geldt voor mijn broeder, ook voor de broeder die ik daarvoor nog wilde veranderen omdat ik anders niet gelukkig kan zijn of wilde beschuldigen van mijn ongelukkig zijn.