We zijn de weg kwijtgeraakt door een valse identiteit in de plaats te stellen van onze ware Identiteit en af te dwalen in een wereld van afscheiding en individualiteit. En dus is “de reis naar God slechts het herontwaken van de kennis van wáár jij bent voor altijd, en wát jij bent voor eeuwig. Het is een reis zonder afstand naar een doel dat nooit veranderd is” (T8.VI.9:6-7).

We zijn “Thuis in God en dromen van ballingschap” (T10.I.2:1).

Heeft jouw verlangen je ook op paden gebracht die je leven zouden moeten verbeteren?

Met behulp van symbolen, metaforen en bijbelse beeldspraken, zegt Jezus in de Cursus tegen ons allemaal dat er in waarheid niets is gebeurd en we nooit werkelijk van God gescheiden zijn geweest, en dus is er geen reden om God te vrezen; en zijn wij niet schuldig aan een onvergeeflijke zonde. Onze beslissing om Zijn Liefde uiteindelijk te aanvaarden zal de totale oplossing van onze tweeslachtigheid zijn en dat betekent dat we uiteindelijk hebben aanvaard “dat het onware onwaar is, en het ware nooit is veranderd”(WdII.10.1:1).

‘Niets werkelijks kan bedreigd worden Niets onwerkelijks bestaat.’

De uitnodiging is om ons niet langer te identificeren met datgene wat in werkelijkheid niet bestaat, ons lichaam in de wereld, en ons dat te herinneren wat niet bedreigt kan worden, de geest die we delen met God.

Deze weg kan op veel verschillende manieren worden gegaan.

Pauline Strijbis en Jos van Haarlem bieden aan om een aantal stappen op de weg die Een cursus in wonderen ons aanbiedt, samen te gaan. Om samen stap voor stap onze bereidwilligheid toe te laten en ons te herinneren dat we een zijn, met elkaar en met onze Bron.
Alleen dan ben je thuis.

Deze wereld waarin jij lijkt te leven is niet jouw thuis.

In les 182 van het werkboek van de Cursus, spreekt Jezus tot ons: “Deze wereld waarin jij lijkt te leven is niet jouw thuis. En ergens in je denkgeest weet jij dat dit waar is. Niemand die niet weet waarvan we hier spreken. We spreken vandaag voor ieder die in deze wereld leeft, want hij is niet thuis. Hij loopt onzeker rond in een eindeloze zoektocht, en zoekt in het donker naar wat hij niet kan vinden, zonder te weten wat hij zoekt. Hij maakt zich duizend plaatsen tot een thuis, maar niet één stelt zijn rusteloze denkgeest tevreden. Het thuis dat hij zoekt kan niet door hem worden gemaakt. Er is geen substituut voor de Hemel. Alles wat hij ooit maakte, was de hel.

Wanneer je een ogenblik stil bent, wanneer de wereld van jou wijkt, wanneer ideeën zonder waarde ophouden waarde te hebben in je rusteloze denkgeest, dan zul je Zijn Stem horen. Het roept jou zo doordringend toe dat jij je niet langer tegen Hem verweren zult. In dat ogenblik neemt Het jou naar Zijn huis en zul jij bij Hem blijven in volmaakte stilheid, sereen en in vrede, aan alle woorden voorbij, door angst en twijfel onberoerd, in de sublieme zekerheid dat jij thuis bent.”

Thuis in God

En ook les 109 gaat over thuis komen: ” ‘Ik rust in God.’ Deze gedachte zal jou de rust en kalmte, vrede en stilheid, en de veiligheid en het geluk brengen die je zoekt. ‘Ik rust in God’. Dit is het eind van lijden voor heel de wereld en voor iedereen die ooit gekomen is en nog komen zal om hier een tijdje te verwijlen. ‘Ik rust in God ‘. Volkomen onversaagd zal deze gedachte jou door storm en strijd heendragen, voorbij ellende en pijn, voorbij verlies en dood, tot aan de zekerheid van God. In Hem ken je geen kommer en een zorgen, geen lasten, geen onrust en geen pijn, geen angst voor de toekomst en geen spijt om het verleden. In tijdloosheid rust je, terwijl de tijd voorbijgaat zonder zijn stempel op jou te drukken, want jouw rust kan nooit veranderen, op geen enkele manier. Geen angstige dromen zullen er meer komen, nu jij rust in God.”