De Cursus leert ons steeds opnieuw onze aandacht alleen te richten op hoe we anderen en de wereld verkiezen waar te nemen. Een wonder is een omslag in waarneming, van denken met de ego-denkgeest, die gaat voor eigenbelang, naar denken met de Heilige Geest, de denkgeest die we allen delen met God. Het wonder is de shift van angst (ego/afscheiding) naar liefde (wat we zijn), de verschuiving van wond naar wonder.

“Het wonder is een correctie, het slaat slechts verwoesting gade, en herinnert de denkgeest eraan dat wat die ziet onwaar is” (WdII.13.1:2,3). “Er is geen wereld! Dit is de kerngedachte die de Cursus probeert te onderwijzen” (WdI.132.6:2,3).” De wereld getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”(T21.In.1:5). Een wonder aanbieden is ons God herinneren, en door het aanbieden van wonderen verlossen we letterlijk de wereld. We verenigen de Zoon van God zoals Hij hem geschapen heeft. Een wonder is gelijk aan vergeving, beide herinneren “de denkgeest eraan dat wat die ziet onwaar is” (WdII.13.1:3).

Het wonder verandert niets aan de wereld, behalve de waarneming in onze denkgeest.
De wereld is slechts een projectie van onze eigen denkgeest en wij geven het alle betekenis die het voor ons heeft. We aanvaarden eerst ofwel het ego of de Heilige Geest als onze leraar, vervolgens weerspiegelt de waarneming of interpretatie van datgene wat onze ogen zien, die keuze. We zien een drama of liefde. De interpretatie van het ego zal zich altijd concentreren op slachtoffers en daders, tragedie, verlies en lijden. Als je waarneemt met de Heilige Geest zal je innerlijke vrede niet beïnvloed worden door uiterlijke gebeurtenissen, je ziet een vraag om liefde of een uitdrukking van liefde.

Een wonder geven betekent voorbij de illusies van mijn broeders kijken en hen zien zoals ze werkelijk zijn als schepping van God. Het betekent dat ik het beeld dat mijn broeder van zichzelf heeft als een beperkt ego, een denkgeest gevangen in een lichaam, niet accepteer en ondersteun. In plaats daarvan zie ik hem als onbegrensde geest, luisterrijk en glorieus. Dat is een wonder geven. Weigeren om mijn broeder te zien op de beperkte manier waarop hij zichzelf ziet: voor hem in hem de Christus zien.

Om een wonder te ontvangen moeten we het geven; om het te geven moeten we het ontvangen. Om onszelf te vergeven moeten we anderen vergeven en om anderen te vergeven moeten we onszelf vergeven. Dat is hetzelfde. Het is één actie omdat mijn broeders en ik één Zelf zijn. Wanneer ik een broeder een wonder schenk, kijk ik naar “verwoesting” en realiseer me dat wat ik zie onwaar is. Dan zie ik zijn compleetheid, in plaats van zijn tekort. Mijn zien daarvan herinnert hem eraan het in zichzelf te zien. En als hij een wonder ontvangt ben ik gezegend. Dan wordt ik eraan herinnerd wie ik ben. Wanneer ik anderen help hun weg naar God te vinden, door mijn bereidheid hen als heel en compleet te zien en hen eraan te herinneren wie ze werkelijk zijn, help ik ook mijzelf, omdat onze denkgeesten verenigd zijn. Het wonder zegent dus zowel mijn broeder als mijzelf, want als mijn denkgeest genezen is van illusies brengt dat licht in de zijne. Ik geef hem de gelegenheid zichzelf te zien zoals God hem ziet.

Om de herinnering van God terug te doen keren moet ik vergeven en wonderen schenken aan alles en iedereen. Door situaties en mensen te vergeven brengen we de fragmenten van het Zoonschap weer bijeen in ons Zelf. We erkennen dat ze niet van ons afgescheiden zijn, maar daadwerkelijk deel uitmaken van ons wezen. Elke wonder dat we schenken helpt mee aan het herstel van de Zoon van God. Het wonder herenigt de afgescheiden fragmenten door de erkenning van liefde en eenheid. In werkelijkheid is de Zoon natuurlijk eeuwig één en is er geen noodzaak om iets te herstellen.

Terug naar: Wat is Een cursus in wonderen